Najczęściej występujące typy cukrzycy

Żywienie w chorobach

Rozróżnia się dwa główne rodzaje cukrzycy, typ 1 i typ 2.

W cukrzycy typu 1, komórki b-trzustki są uszkodzone, co sprawia, że chory nie produkuje własnej insuliny i jego przeżycie zależy od podawania hormonu z zewnątrz.

Natomiast w cukrzycy typu 2 insulina jest wprawdzie wytwarzana w komórkach trzustki, ale tkanki organizmu cechuje zmniejszona wrażliwość na insulinę, a ich odpowiedź przypomina tę, która miałaby miejsce przy zbyt niskim poziomie tego hormonu.

Cukrzyca typu 1


Cukrzyca typu 1 jest spowodowana całkowitym niedoborem insuliny. Uważa się, że wpływ na to ma autoimmunologiczny proces niszczenia komórek β trzustki występujący u genetycznie podatnych osób. Chociaż częściej występuje w dzieciństwie, może pojawiać się w każdym okresie życia.
U dorosłych z nieprawidłowym rozpoznaniem cukrzycy typu 2 zamiast 1 można obserwować bardzo ograniczoną lub przejściową odpowiedź na leczenie doustnym i lekami i konieczność szybkiej zmiany leczenia na insulinoterapię. Progresja do stanu bezwzględnego niedoboru insuliny jest zmienna i wydaje się postępować szybciej u dzieci niż u dorosłych.

Istnieje kilka markerów autoimmunologicznych pomagających w rozpoznaniu cukrzycy typu 1. Należą do nich przeciwciała przeciw wyspowe, przeciwko dekarboksylazieglutaminianowej 65 (anty-GAD),przeciwko fosfatazie tyrozynowej (anty-IA2)i autoprzeciwciała przeciwko insulinie.



Wcześniej cukrzyca typu 2 była określana terminem insulinoniezależnej lub cukrzycy dorosłych. W cukrzycy typu 2 występuje insulinooporność oraz względny niedobór insuliny w odróżnieniu od bezwzględnego obserwowanego w cukrzycy typu 1.

Uważa się, że niedobór insuliny poprzedza insulinooporność (dokładne omówienie tego terminu znajdziesz w artykule o insulinooporności).

Należy pamiętać, że w cukrzycy typu 2 nie obserwuje się autoimmunologicznego procesu niszczenia Komorek β trzustki, chociaż wiemy, że ich masa jest zmniejszona.
W przeciwieństwie do cukrzycy typu 1, w cukrzycy typu 2 istnieje silna predyspozycja genetyczna do rozwoju choroby, a obecność cukrzycy typu 2 u kilku członków rodziny chorego sugeruje rozpoznanie.

Coraz bardziej narastającym problemem w krajach rozwiniętych  jest obniżanie się wieku, w którym rozpoznaje się cukrzycę typu 2. To właśnie wśród dzieci i młodzieży najczęściej diagnozuje się cukrzycę, zarówno typu 1, jak i typu 2, która do tej pory była raczej przypisywana osobom dorosłych.

Wśród przyczyn występowania cukrzycy typu 1 u dzieci wymienia się 3 główne czynniki. Zalicza się do nich:

  • podatność na zachorowanie uwarunkowaną genetycznie,
  • wpływ czynników zewnętrznych,
  • a także reakcję autoimmunologiczną.

Z kolei przyczyną występowania cukrzycy typu 2 u dzieci i młodzieży najczęściej są czynniki środowiskowe, tj. wysokokaloryczna dieta, a także brak odpowiedniej aktywności fizycznej.

Oprócz dwóch podstawowych typów cukrzycy, wśród dzieci diagnozuje się także występowanie cukrzycy MODY (maturityonsetdiabetes in youth). Obecnie, zidentyfikowano sześć odmian tej cukrzycy, które cechuje różne uwarunkowanie genetyczne. Najlepiej poznanym jest typ 2, spowodowany mutacją w genie glukokinazy. Pod względem klinicznym typ ten charakteryzuje łagodny przebieg(wśród objawów nie diagnozuje się kwasicy ani ketozy).

 

autor: Paulina Gryz-Ryczywolska

Facebook Pinterest Instagram e-mail
Powrót